Data: 26.06.2009

Kształtna bogini kuchni – Nigella Lawson – jest nie tylko pełną kobiecego powabu, bogatą artystokratką „bawiącą się” w kuchnię. Utalentowana córka lorda Nigela Lawsona i spadkobierczyni fortuny Vanessy Salmon, ukończyła z wyrożnieniem filologię średniowieczną na Oxfordzie, zastępca redaktora literackiego w Sunday Times - mogłaby być kimkolwiek chciała, a zechciała zostać... kurą domową. I pewnie by sie tak stało, gdyby nie jej wielka miłość – John Diamond, dziennikarz brytyjski, który uznał, że jej niezwykła osobowośc po prostu się marnuje w pieleszach ogniska domowego. Dzięki temu świat poznał na swój sposób erotyczną kuchnię Nigelli, która ryby co prawda oprawić nie potrafi (bo po co, skoro można kupić już oprawioną?) i robi wokół siebie kompletny chaos, gdy gotuje, ale...
co to za smak i aromat!


Urodziła się 6 stycznia 1960 w bogatej, żydowskiej rodzinie, wiodła życie zdawałoby się usłane różami. Miała wszystko – pieniadze, wykształcenie, urodę, inteligencję, błyskotliwość.
Od dzieciństwa jednak najbardziej ciągnęło ją do kuchni, nic dziwnego zresztą - jej matka była dziedziczką fortuny pochodzącej z sieci restauracji The Lyons Corner House. I to właśnie dzięki niej mała Nigella zaczęła stawiać pierwsze kroki do kulinarnej sławy. Życie jak z bajki, gdyby nie trzy tragedie, które zdarzyły się w jej życiu. W 1983 umiera na raka wątroby jej matka. W 1993 roku umiera na raka piersi jej siostra, Tomassina. W 2001 roku umiera na raka przełyku jej pierwszy mąż, John Diamond, z którym ma dwójkę dzieci, Cosimę i Bruna. Jednak hołdująca zasadzie, że życie jest krótkie i nie wolno go marnować, Nigella już rok później wychodzi za mąż za Charlesa Sattchiego, 17 lat starszego od niej kolekcjonera sztuki i właściciela agencji reklamowej. I dalej robi karierę....

To jednak jej pierwsze małżeństwo zaważyło na jej dalszym losie - gdyby nie Diamond siedziałaby w domu i prowadziła z miłością i wdziękiem swój piękny dom. To on namówił ją, by zaczęła pisać i... podkreślać swoje, dla wielu osób czasem zbyt kobiece, kształty. Zaczęła więc nosić obcisłe spódnice z rozcieciami, bluzki podkreslajace jej obfity biust. Zaczęla też publikować swoje przepisy, najpierw w The Sunday Times, Daily Telegraph, następnie poproszono ją o napisanie felietownów o restauracjach dla The Guardian, a dla Vogue zaczęła prowadzić dział kulinarny. Zaczęła też pisać książki kucharskie: „How to Eat? The Pleasures and Principles of Good Food” (Jak jeść. Przyjemności i zasady dobrego jedzenia) i „How to Be a Domestic Goddess” (Jak zostać domową boginią) – stały się betsellerami. Odniosła sukces, Brytyjki się zakochały w niej i jej bezstresowej filozofii życia. W ten sposób droga do telewizji stała już otworem, a jej programy „Nigella gryzie” i „Forever Summer” biły rekordy popularności. Nie wszystkie - troszkę gorzej został przyjęty program „Nigella!”, w którym gotowała wraz z gośćmi. Zresztą też i Nigella nie jest przyjmowana bezkrytycznie. Niektórzy sądzą, że to tylko dlatego, że z czułością oblizuje palce i kosztuje zmysłowo jedzenie, w dalszym ciągu utrzymuje się na antenie. I że żadna z niej kucharka, ani tym bardziej mistrzyni kuchni. No cóż... pozostaje samemu wypróbować, co warte są jej przepisy. W Polsce dostępnych jest kilka jej książek, m.in: „Nigella gryzie”, „Lato w kuchni przez okrągły tok”, „Nigella Ekspresowo” czy „Nigella – na zawsze lato”.

Agnieszka Rachwał